گریز از میانمیایگی آرزوی بزرگی است؟
از هر دری سخنی

شنیده بودم که از غیبت کردن برای این، به شدت نهی شده که بیشتر از اینکه به طرفی که پشت سرش حرف زده میشه به خود شخصی که غیبت می‌کنه ضرر می‌رسونه!

این روزا حالم یه جور بدی بده!

موضوع برای بدگویی و غیبت زیاد شده و همین طور آدم پایه برای غیبت کردن! به نظرم مال همینه.

غیبت کردن یعنی یادآوری اتفاقای ناراحت کننده! 

اصنم دلم خنک نمی‌شه که هیچ خیلی هم حالم بد میشه از فکر کردن و تمرکز کردن روشون!

خوب. بذار یه تصمیم بگیرم. برا خاطر خودم. بدیای هر کسی به خودش مربوطِ. از رفتارای دیگران برای شناختنشون استفاده می‌کنم و همین! 

پله اول: از زدن هر حرفی که بوی غیبت کردن بده دوری می‌کنم.

پله دوم: اگه دیگران شروع کننده باشن، بدون جلب توجه از محیط غیبت کردن میرم بیرون.

پله سوم: بعدِ یه کوچولو برمی‌گردم و به عنوان فرد بی‌اطلاع از بحث، موضوع صحبت و عوض میکنم.

پله چهارم: برای اینکه هم حال خودم خوب شه هم دیگران باید یه فکری به حال خندیدنشون بکنم.

 

*: قبل همه اینا باید به قولایی به خودم و یکی بدم. شاید یه قرارایی گذاشتیم با هم!

شنبه ٢ شهریور ۱۳٩٢ | ٤:۳٠ ‎ب.ظ | پروانه | نظرات ()