گریز از میانمیایگی آرزوی بزرگی است؟
از هر دری سخنی

البته شاید هم واقعا بالاتر از سیاهی رنگی نباشه اما بحث اینجاست که خیلی وقتا اون نقطه‌ای که فک می‌کنیم آخر سیاهی در واقع آخر سیاهی نیست. در واقع ما فک می‌کنیم آخر سیاهیِ ولی اشتباه می‌کنیم. واسه همینه که اصولا این جمله "بالاتر از سیاهی رنگی نیست" اشتباه از آب در میاد. 

وقتی آدم به یه نقطه‌ای می‌رسه که می‌تونه بگه: بالاتر از سیاهی رنگی نیست واقعا یه جورایی احساس آرامش می‌کنه. پیش خودش میگه اینم آخر زور دنیا بود و من طاقت آوردم. پیش خودش فک می‌کنه آخ‌جون غول آخریِ بازی رو هم شکستش دارم و  گیم‌اور نشدم! بعد تو دلش کلی کیف می‌کنه و به دنیا می‌خنده.

ولی خوب یه مدت که گذشت (از چند روز تا چند سال متغییرِ)  دنیا بازی رو یه مرحله می‌بره جلو و تازه اون موقع است که می‎بینی با یه غول بزرگ‎تر و سخت تر طرفی!!! البته اولش جا می‌خوری و از یه خورده تا خیلی زیاد غافل‌گیر می‌شی ولی بعد باز شروع می‌کنی به مبارزه، تازه جالبیش اینجاست که با تمام قدرتت!!! 

اصنم ناراحت‌کننده نیست تازه خیلی هم خنده‌داره.

بالاتر از سیاهی احتمالا رنگی نیست ولی کی دقیقا مطمئنه آخر سیاهی کجاست؟!

 

*: پخته شدن یک تجربه شخصی قدیمی بود که البته هنوز نیاز به جا افتادن داره!!!

جمعه ٤ امرداد ۱۳٩٢ | ٦:۱۱ ‎ب.ظ | پروانه | نظرات ()