001


ای روزا حال تیم گوام رو دارم تو اون بازی دور انتخابی جام جهانی 2002، جلو ایران که نوزده به هیچ باخت!

حس اون بازیکنا، دقیقه های پایانی بازی!

حس نوزده-هیچ عقب بودن!

حس انکار پذیرش یه باخت سنگین که هیچ جوره از مغزم نمیتونه بگذره که نتیجه اش عوض شه!

حس باختن تو یه بازی که به عنوان یه رکورد تو تاریخ ثبت میشه!

من نوزده هیچ عقبم.

و بازی ادامه داره و من نمیدونم بهتره سوت پایانو بزنن و وضع از اینی که هست بدتر نشه یا بهتره حالا حالاها بازی تموم نشه و من امیدوار باشم راهی برای برگردوندن نتیجه هست؟!


*: شاید باید اینجا رو دوباره راه بندازم!


/ 0 نظر / 21 بازدید